Pies boi się samotności. Co robić?

Pies boi się samotności. Co robić?
Share

Tłumaczy behawiorysta Andrzej Kłosiński, dyrektor Centre Of Applied Pet Ethology Polska:  Niechęć do przebywania w samotności pies może okazywać na kilka sposobów. Po pierwsze, wokalizując, a więc szczekając, wyjąc lub piszcząc. Po drugie, zanieczyszczając mieszkanie, po trzecie niszcząc różne przedmioty, na przykład drzwi, futryny, buty – właściwie wszystko, co tylko znajdzie się w zasięgu jego zębów. Do tego dochodzą niekiedy również inne zachowania – pies robi się na przykład smutny, lub nie chce jeść (przy czym to ostatnie nie zawsze musi być oznaką, że ze zwierzęciem dzieje się coś złego). Psy bowiem mają to do siebie, że lubią pożywiać się w towarzystwie.

Przyczyn takich zachowań nie dość, że jest wiele, to jeszcze nie wykluczają się one wzajemnie. Warto wymienić między innymi:

Ból separacyjny – uczucie, które pies ma, kiedy opuszcza go opiekun. To nie strach, ale ogromny smutek i poczucie straty. Zwierzak cierpi, ponieważ doszło do zerwania więzi społecznych między nim a człowiekiem. A trzeba wiedzieć, że więzi między nimi dwoma są dużo silniejsze, niż między psami.

Frustracja spowodowana nudą – zdarza się zwłaszcza u młodych psów, pozostawionych samych w domu, bez rozrywki. Zwierzaki takie nasłuchują odgłosów dobiegających z zewnątrz – szczekania innych psów, szumu przejeżdżających samochodów, ćwierkania ptaków – i rodzi się w nich właśnie frustracja. W konsekwencji, pupil zaczyna głośno szczekać, albo gryźć wszystko, co tylko jest w stanie, ponieważ w ten sposób rozładowuje napięcie, które się w nim gromadzi.

Opresyjne środowisko – występuje wówczas, gdy zwierzak nie ma kompletnie żadnych możliwości realizowania swoich potrzeb, jak na przykład zabawy. Kiedy więc zostaje sam, znajduje sobie atrakcyjne zajęcie niszcząc lub przenosząc przedmioty.

Strach – może wynikać z przykrego doświadczenia psa, który pozostawiony kiedyś w samotności, czegoś się bardzo wystraszył i nie może sobie poradzić z lękiem, który w nim pozostał. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia na przykład wówczas, gdy pies, który mieszkał w domu, był izolowany od niebezpieczeństw, obcych i innych zwierząt, trafia nagle do schroniska. To może się zakończyć dla niego wielką traumą – będzie przeżywał permanentny stres i ogromny smutek. Kiedy ktoś go zaadoptuje, Dla zwierzaka stanie się jedynym warunkiem bezpieczeństwa. Psiak będzie chodził za nim krok z krok, bo tylko bezpośrednia, fizyczna bliskość będzie dawała mu poczucie bezpieczeństwa.

Zaniedbania z okresu młodości psa – kiedy w pierwszych tygodniach i miesiącach życia pies nie jest nigdy zostawiany sam, bo właściciele są z nim cały czas i nie uczą radzenia sobie z czasową samotnością.

Konieczne jest odszukanie przyczyn ogromnej niechęci do pozostawania w samotności, żeby poradzić sobie z problemem. Jako behawiorysta nie potrafiłbym określić właściwie podłoża problemu bez obejrzenia nagrania wideo prezentującego zachowanie psa, gdy zostaje sam w domu. Tylko dzięki niemu można zobaczyć, jak się zachowuje, co przeżywa, jakie emocje stoją za zachowaniem. Dopiero po uzyskaniu takich informacji można cokolwiek poradzić.

W ramach terapii zwierząt, które przeżywają strach, albo ból separacyjny, można kupić feromony m.in. Adaptil, które działają uspokajająco i redukują stres. Cierpiącym z powodu nudy oraz sfrustrowanym można dać zabawki oraz poświęcić więcej czasu na spacery.  Nieprzyzwyczajone do rozdzielenia się z właścicielem lub zmagające się z traumą z przeszłości warto zorganizować trening separacyjny. Niekiedy konieczne może być również leczenie farmakologiczne. Nie warto jednak bagatelizować problemu, bo grozi nam sytuacja, że nie będziemy w stanie zostawić pupila nawet na chwilę.

Share

skomentuj

Twój email nie zostanie opublikowany. Pola z gwazdką są obowiazkowe.